1
دانشجوی دکترای حقوق کیفری، مجتمع آموزش عالی علوم انسانی، جامعه المصطفی العالمیه،(نویسنده مسئول)
2
استاد همکار جامعه المصطفی ص العالمیه، استادیار دانشگاه عدالت و مدیر گروه مطالعات فقهی پژوهشگاه قوه قضائیه؛
چکیده
از یک سو قانونگذار در ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی به تبع آراء فقهی اجازه قتل همسر را در مواردی به شوهر داده است، چنانکه وفق اصل ۱۶۷ ق.ا.ا. تنبیه بدنی زن ناشزه نیز میتواند از موارد تعزیری شمرده شود که اختیار اعمال آن به زوج داده شده است و از سوی دیگر، گرایش طبیعی انسان به خشونت و حس برتری جویانه آن در اعمال قدرت، زمینه اعمال خشونتهایی نظیر قتلهمسر را فراهم میکند. پژوهش حاضر به گونهی توصیفی- تحلیلی و با رجوع به منابع کتابخانهای- اسنادی با مراجعه به متون فزیکی یا الکترونیکی به نگارش در آمده است. برایند این پژوهش نشان میدهد کهنظریههای فقدان نظارت اجتماعی و رویهها پدر سالارانه، میتوانند چگونگی تأثیر گذاری اعطای مجوز تنبیه بدنی زن ناشزه و تجویز قتل زوجه در فراش، بر شیوع همسرکشی را توضیح دهند. دقت در مبانی فقهی این دو حکم قانونی نشان میدهد که قتل در فراش علی رغم شهرت فتوایی، جز مرسله منقوله توسط شهید اول در دروس، دلیل مستحکمی ندارد؛ لذا نظریه مخالف مشهور تقویت شده است. اما تنبیه بدنی زن ناشزه با سوء برداشت از قرائت مشهور مواجه است چراکه اساسا وفق نظریه مشهور فقها که عدم جریان خون، عدم شکستگی استخوان و سرخ و کبود نشدن را شرط میداند، تنبیه را به عنوان نوعی اعلام هشدار در پاسداشت رابطه زوجیت قلمداد میکند.
